http://
www.kardiologia-lomza.pl
Szpital Wojewódzki w Łomży im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego
Szpital Wojewódzki w Łomży im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego
Witamy na Stronie
Oddziału Kardiologicznego w Łomży
Oddziału Kardiologicznego w Łomży
Witamy na Stronie
Oddziału Kardiologicznego w Łomży
Oddziału Kardiologicznego w Łomży
DLA PACJENTÓW
DLA PACJENTÓW
Ból w klatce piersiowej (najczęściej za mostkiem) ???
Nie zwlekaj zgłoś się do szpitala
Nie zwlekaj zgłoś się do szpitala
Ból w klatce piersiowej (najczęściej za mostkiem) ???
Nie zwlekaj zgłoś się do szpitala
Nie zwlekaj zgłoś się do szpitala
· Ostry Zespół Wieńcowy- jest kliniczną manifestacją ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego.
Zwykle jest to silny, typowo umiejscowiony za mostkiem, ból w klatce piersiowej. Ból może promieniować do żuchwy lub lewej ręki, ale możliwe są także nietypowe lokalizacje bólu, np. tylko w rękach lub
w nadbrzuszu. Takiego bólu nie należy lekceważyć!
· Czym jest spowodowany Ostry Zespół Wieńcowy?- najczęściej pęknięciem lub nadżerką blaszki miażdżycowej, która rośnie w ścianie tętnicy wieńcowej, czyli naczynia odpowiedzialnego za doprowadzenie krwi (i tlenu) do Twojego serca. Pęknięcie blaszki, które może na przykład zdarzyć się podczas dużego wysiłku lub nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi, doprowadza do powstania zakrzepu z płytek krwi na blaszce. Jeżeli zakrzep całkowicie zablokuje przepływ krwi w tętnicy wieńcowej, to spowoduje OSTRY ZAWAŁ SERCA, który określany jest jako Ostry Zawał Serca z Uniesieniem Odcinka ST. Jeżeli zakrzep nie zamyka całkowicie tętnicy wieńcowej, to mamy do czynienia z Ostrym Zespołem Wieńcowym Bez Uniesienia Odcinka ST, określanym jako Niestabilna Choroba Wieńcowa.
· Co w przypadku rozpoznania Ostrego Zawału Serca?- zostanie wykonane inwazyjne badanie tętnic wieńcowych, czyli koronarografii, a następnie zabieg angioplastyki wieńcowej, czyli udrożnienia i poszerzenia odpowiedzialnej za powstanie Zawału Serca tętnicy wieńcowej. Jest to obecnie uważane za najbezpieczniejszy sposób leczenia Ostrego Zawału Serca.
· Co dalej po zabiegach??- należy bezwzględnie przyjmować leki hamujące czynność płytek krwi, przepisane przez lekarza, regularne ćwiczenia fizyczne, dieta z niską zawartością tłuszczów zwierzęcych oraz nie pal tytoniu!
Zwykle jest to silny, typowo umiejscowiony za mostkiem, ból w klatce piersiowej. Ból może promieniować do żuchwy lub lewej ręki, ale możliwe są także nietypowe lokalizacje bólu, np. tylko w rękach lub
w nadbrzuszu. Takiego bólu nie należy lekceważyć!
· Czym jest spowodowany Ostry Zespół Wieńcowy?- najczęściej pęknięciem lub nadżerką blaszki miażdżycowej, która rośnie w ścianie tętnicy wieńcowej, czyli naczynia odpowiedzialnego za doprowadzenie krwi (i tlenu) do Twojego serca. Pęknięcie blaszki, które może na przykład zdarzyć się podczas dużego wysiłku lub nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi, doprowadza do powstania zakrzepu z płytek krwi na blaszce. Jeżeli zakrzep całkowicie zablokuje przepływ krwi w tętnicy wieńcowej, to spowoduje OSTRY ZAWAŁ SERCA, który określany jest jako Ostry Zawał Serca z Uniesieniem Odcinka ST. Jeżeli zakrzep nie zamyka całkowicie tętnicy wieńcowej, to mamy do czynienia z Ostrym Zespołem Wieńcowym Bez Uniesienia Odcinka ST, określanym jako Niestabilna Choroba Wieńcowa.
· Co w przypadku rozpoznania Ostrego Zawału Serca?- zostanie wykonane inwazyjne badanie tętnic wieńcowych, czyli koronarografii, a następnie zabieg angioplastyki wieńcowej, czyli udrożnienia i poszerzenia odpowiedzialnej za powstanie Zawału Serca tętnicy wieńcowej. Jest to obecnie uważane za najbezpieczniejszy sposób leczenia Ostrego Zawału Serca.
· Co dalej po zabiegach??- należy bezwzględnie przyjmować leki hamujące czynność płytek krwi, przepisane przez lekarza, regularne ćwiczenia fizyczne, dieta z niską zawartością tłuszczów zwierzęcych oraz nie pal tytoniu!
· Ostry Zespół Wieńcowy- jest kliniczną manifestacją ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego.
Zwykle jest to silny, typowo umiejscowiony za mostkiem, ból w klatce piersiowej. Ból może promieniować do żuchwy lub lewej ręki, ale możliwe są także nietypowe lokalizacje bólu, np. tylko w rękach lub
w nadbrzuszu. Takiego bólu nie należy lekceważyć!
· Czym jest spowodowany Ostry Zespół Wieńcowy?- najczęściej pęknięciem lub nadżerką blaszki miażdżycowej, która rośnie w ścianie tętnicy wieńcowej, czyli naczynia odpowiedzialnego za doprowadzenie krwi (i tlenu) do Twojego serca. Pęknięcie blaszki, które może na przykład zdarzyć się podczas dużego wysiłku lub nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi, doprowadza do powstania zakrzepu z płytek krwi na blaszce. Jeżeli zakrzep całkowicie zablokuje przepływ krwi w tętnicy wieńcowej, to spowoduje OSTRY ZAWAŁ SERCA, który określany jest jako Ostry Zawał Serca z Uniesieniem Odcinka ST. Jeżeli zakrzep nie zamyka całkowicie tętnicy wieńcowej, to mamy do czynienia z Ostrym Zespołem Wieńcowym Bez Uniesienia Odcinka ST, określanym jako Niestabilna Choroba Wieńcowa.
· Co w przypadku rozpoznania Ostrego Zawału Serca?- zostanie wykonane inwazyjne badanie tętnic wieńcowych, czyli koronarografii, a następnie zabieg angioplastyki wieńcowej, czyli udrożnienia i poszerzenia odpowiedzialnej za powstanie Zawału Serca tętnicy wieńcowej. Jest to obecnie uważane za najbezpieczniejszy sposób leczenia Ostrego Zawału Serca.
· Co dalej po zabiegach??- należy bezwzględnie przyjmować leki hamujące czynność płytek krwi, przepisane przez lekarza, regularne ćwiczenia fizyczne, dieta z niską zawartością tłuszczów zwierzęcych oraz nie pal tytoniu!
Zwykle jest to silny, typowo umiejscowiony za mostkiem, ból w klatce piersiowej. Ból może promieniować do żuchwy lub lewej ręki, ale możliwe są także nietypowe lokalizacje bólu, np. tylko w rękach lub
w nadbrzuszu. Takiego bólu nie należy lekceważyć!
· Czym jest spowodowany Ostry Zespół Wieńcowy?- najczęściej pęknięciem lub nadżerką blaszki miażdżycowej, która rośnie w ścianie tętnicy wieńcowej, czyli naczynia odpowiedzialnego za doprowadzenie krwi (i tlenu) do Twojego serca. Pęknięcie blaszki, które może na przykład zdarzyć się podczas dużego wysiłku lub nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi, doprowadza do powstania zakrzepu z płytek krwi na blaszce. Jeżeli zakrzep całkowicie zablokuje przepływ krwi w tętnicy wieńcowej, to spowoduje OSTRY ZAWAŁ SERCA, który określany jest jako Ostry Zawał Serca z Uniesieniem Odcinka ST. Jeżeli zakrzep nie zamyka całkowicie tętnicy wieńcowej, to mamy do czynienia z Ostrym Zespołem Wieńcowym Bez Uniesienia Odcinka ST, określanym jako Niestabilna Choroba Wieńcowa.
· Co w przypadku rozpoznania Ostrego Zawału Serca?- zostanie wykonane inwazyjne badanie tętnic wieńcowych, czyli koronarografii, a następnie zabieg angioplastyki wieńcowej, czyli udrożnienia i poszerzenia odpowiedzialnej za powstanie Zawału Serca tętnicy wieńcowej. Jest to obecnie uważane za najbezpieczniejszy sposób leczenia Ostrego Zawału Serca.
· Co dalej po zabiegach??- należy bezwzględnie przyjmować leki hamujące czynność płytek krwi, przepisane przez lekarza, regularne ćwiczenia fizyczne, dieta z niską zawartością tłuszczów zwierzęcych oraz nie pal tytoniu!
Koronarografia
Jest to badanie obrazujące drożność tętnic serca w czasie prześwietlenia rentgenowskiego. Tętnice zwykle są niewidoczne na zdjęciach RTG, aby je zobaczyć podaje się do nich specjalny płyn - tzw. kontrast. Koronarografia stosowana jest najczęściej w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, rzadziej w innych schorzeniach.
Koronarografia wykonywana jest nie tylko w celu postawienia właściwego rozpoznania, ale przede wszystkim w celu zaplanowania leczenia zabiegowego: angioplastyki lub “by-passów”. Koronarografia wiąże się z 1 - 2 dniowym pobytem w szpitalu.
Koronarografia - kwalifikacja do badania
·Do koronarografii powinien pacjenta zakwalifikować lekarz.
·Koronarografia nie jest wykonywana u wszystkich ludzi ze stwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.
·Na podstawie oceny nasilenia dolegliwości chorego, czynników ryzyka, wyników badań nieinwazyjnych (EKG, test wysiłkowy, ECHO serca) oraz możliwości technicznych i ogólnego stanu zdrowia, kwalifikuje się pacjenta do koronarografii lub nie.
·Lekarz ocenia także ewentualne przeciwwskazania do koronarografii.
Koronarografia - przygotowanie do planowego badania
·Przed każdym badaniem inwazyjnym i zabiegiem, z wyjątkiem sytuacji ratujących życie, warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). Warto się szczepić, nawet jeśli się nie choruje. Jest to szczególnie ważne w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
·Należy oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię, kreatyninę, badanie ogólne moczu. W większości przypadków powinno wcześniej wykonać się badanie ECHO serca. W niektórych przypadkach trzeba ocenić funkcję tarczycy lub wykonać RTG klatki piersiowej.
·Wszyscy chorzy, o ile nie ma przeciwwskazań, powinni przyjmować co najmniej na tydzień przed badaniem aspirynę łącznie z klopidogrelem lub tiklopidyną, ponieważ istnieje możliwość wykonania angioplastyki w trakcie jednego zabiegu, jeśli wcześniej zastosowano takie leczenie.
·W porozumieniu z lekarzem, na kilka dni przed badaniem należy odstawić niektóre leki - np. leki przeciwkrzepliwe, tj, acenokumarol lub warfarynę, czy metforminę - lek stosowany w cukrzycy.
·W dniu badania należy być na czczo i mieć dokładnie wygolone obie pachwiny, należy usunąć lakier
z paznokci. Pacjenta obowiązuje toaleta poranna.
·Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta ( w przeddzień badania).
Jest to badanie obrazujące drożność tętnic serca w czasie prześwietlenia rentgenowskiego. Tętnice zwykle są niewidoczne na zdjęciach RTG, aby je zobaczyć podaje się do nich specjalny płyn - tzw. kontrast. Koronarografia stosowana jest najczęściej w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, rzadziej w innych schorzeniach.
Koronarografia wykonywana jest nie tylko w celu postawienia właściwego rozpoznania, ale przede wszystkim w celu zaplanowania leczenia zabiegowego: angioplastyki lub “by-passów”. Koronarografia wiąże się z 1 - 2 dniowym pobytem w szpitalu.
Koronarografia - kwalifikacja do badania
·Do koronarografii powinien pacjenta zakwalifikować lekarz.
·Koronarografia nie jest wykonywana u wszystkich ludzi ze stwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.
·Na podstawie oceny nasilenia dolegliwości chorego, czynników ryzyka, wyników badań nieinwazyjnych (EKG, test wysiłkowy, ECHO serca) oraz możliwości technicznych i ogólnego stanu zdrowia, kwalifikuje się pacjenta do koronarografii lub nie.
·Lekarz ocenia także ewentualne przeciwwskazania do koronarografii.
Koronarografia - przygotowanie do planowego badania
·Przed każdym badaniem inwazyjnym i zabiegiem, z wyjątkiem sytuacji ratujących życie, warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). Warto się szczepić, nawet jeśli się nie choruje. Jest to szczególnie ważne w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
·Należy oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię, kreatyninę, badanie ogólne moczu. W większości przypadków powinno wcześniej wykonać się badanie ECHO serca. W niektórych przypadkach trzeba ocenić funkcję tarczycy lub wykonać RTG klatki piersiowej.
·Wszyscy chorzy, o ile nie ma przeciwwskazań, powinni przyjmować co najmniej na tydzień przed badaniem aspirynę łącznie z klopidogrelem lub tiklopidyną, ponieważ istnieje możliwość wykonania angioplastyki w trakcie jednego zabiegu, jeśli wcześniej zastosowano takie leczenie.
·W porozumieniu z lekarzem, na kilka dni przed badaniem należy odstawić niektóre leki - np. leki przeciwkrzepliwe, tj, acenokumarol lub warfarynę, czy metforminę - lek stosowany w cukrzycy.
·W dniu badania należy być na czczo i mieć dokładnie wygolone obie pachwiny, należy usunąć lakier
z paznokci. Pacjenta obowiązuje toaleta poranna.
·Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta ( w przeddzień badania).
Koronarografia - przebieg badania
Koronarografia wykonywana jest w sali zabiegowej pracowni hemodynamiki. Pacjent znajduje się
w pozycji leżącej. Badanie rozpoczyna się od wprowadzenia igły (po uprzednim znieczuleniu miejscowym) do tętnicy udowej, promieniowej lub ramiennej. Następnie metalową igłę zamienia się
na plastikową - tzw. koszulkę naczyniową.
Przez koszulkę wprowadza się cienkie wężyki tzw. cewniki poprzez nakłutą tętnicę, aortę aż do prawej
i lewej tętnicy wieńcowej. Umiejscowienie cewników kontroluje się przy pomocy prześwietlenia rentgenowskiego. Poprzez cewniki wstrzykuje się tzw. kontrast. Koszulkę usuwa się po badaniu lub rzadziej po upływie kilku godzin. W przypadku braku możliwości wprowadzenia cewników do naczyń wieńcowych można wstrzyknąć większą objętość kontrastu do aorty - czyli wykonać tzw aortografię, aby uwidocznić nieselektywnie naczynia wieńcowe.
Po badaniu wykonanym z tętnicy udowej wskazane jest leżenie płasko na plecach przez 6 godzin, aby nakłuta tętnica mogła się zagoić (nie dotyczy to chorych, u których badanie wykonywano przez tętnicę promieniową czy ramienną - “z ręki”). Badanie trwa od 5 minut nawet do 1,5 godziny w przypadkach trudniejszych.
Czasami, zwłaszcza u chorych po zawale serca, badanie uzupełnia się o tzw. wentrykulografię czyli podanie kontrastu nie do tętnic, a do jamy serca w celu oceny jego kurczliwości (pracy). Dość często
w trakcie badanie wykonuje się poszerzenie zwężonej tętnicy - angioplastykę.
Po badaniu przez około tydzień należy oszczędzać nakłutą kończynę. Nie należy wykonywać forsownych wysiłków i zbyt długich marszy. Nie wolno pochylać się i wykonywać przysiadów, aby uniknąć późnego krwawienia z nakłutej tętnicy udowej.
Koronarografia - powikłania
Jest to badanie inwazyjne, a więc obarczone pewnym ryzykiem. Ryzyko to jest bardzo niewielkie,
ale wzrasta u osób w podeszłym wieku, w ciężkim stanie, z chorobami współistniejącymi takimi jak: cukrzyca, niewydolność nerek. Najczęstszym powikłaniem jest krwawienie zewnętrzne lub powstanie krwiaka (siniaka) w miejscu nakłucia tętnicy. Rzadziej powstają tzw. tętniaki rzekome. Może też dojść do czasowej lub trwałej zaburzenia funkcji nerek, udaru mózgu. W bardzo rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia dużych tętnic, zawału serca lub zatrzymania akcji serca i zgonu w trakcie badania lub krótko po nim. Uczulenie na kontrast nie jest częste, a groźne zaburzenia z nim związane zdarzają się coraz rzadziej. Mogą zdarzyć się także różne inne powikłania i problemy.
Koronarografia wykonywana jest w sali zabiegowej pracowni hemodynamiki. Pacjent znajduje się
w pozycji leżącej. Badanie rozpoczyna się od wprowadzenia igły (po uprzednim znieczuleniu miejscowym) do tętnicy udowej, promieniowej lub ramiennej. Następnie metalową igłę zamienia się
na plastikową - tzw. koszulkę naczyniową.
Przez koszulkę wprowadza się cienkie wężyki tzw. cewniki poprzez nakłutą tętnicę, aortę aż do prawej
i lewej tętnicy wieńcowej. Umiejscowienie cewników kontroluje się przy pomocy prześwietlenia rentgenowskiego. Poprzez cewniki wstrzykuje się tzw. kontrast. Koszulkę usuwa się po badaniu lub rzadziej po upływie kilku godzin. W przypadku braku możliwości wprowadzenia cewników do naczyń wieńcowych można wstrzyknąć większą objętość kontrastu do aorty - czyli wykonać tzw aortografię, aby uwidocznić nieselektywnie naczynia wieńcowe.
Po badaniu wykonanym z tętnicy udowej wskazane jest leżenie płasko na plecach przez 6 godzin, aby nakłuta tętnica mogła się zagoić (nie dotyczy to chorych, u których badanie wykonywano przez tętnicę promieniową czy ramienną - “z ręki”). Badanie trwa od 5 minut nawet do 1,5 godziny w przypadkach trudniejszych.
Czasami, zwłaszcza u chorych po zawale serca, badanie uzupełnia się o tzw. wentrykulografię czyli podanie kontrastu nie do tętnic, a do jamy serca w celu oceny jego kurczliwości (pracy). Dość często
w trakcie badanie wykonuje się poszerzenie zwężonej tętnicy - angioplastykę.
Po badaniu przez około tydzień należy oszczędzać nakłutą kończynę. Nie należy wykonywać forsownych wysiłków i zbyt długich marszy. Nie wolno pochylać się i wykonywać przysiadów, aby uniknąć późnego krwawienia z nakłutej tętnicy udowej.
Koronarografia - powikłania
Jest to badanie inwazyjne, a więc obarczone pewnym ryzykiem. Ryzyko to jest bardzo niewielkie,
ale wzrasta u osób w podeszłym wieku, w ciężkim stanie, z chorobami współistniejącymi takimi jak: cukrzyca, niewydolność nerek. Najczęstszym powikłaniem jest krwawienie zewnętrzne lub powstanie krwiaka (siniaka) w miejscu nakłucia tętnicy. Rzadziej powstają tzw. tętniaki rzekome. Może też dojść do czasowej lub trwałej zaburzenia funkcji nerek, udaru mózgu. W bardzo rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia dużych tętnic, zawału serca lub zatrzymania akcji serca i zgonu w trakcie badania lub krótko po nim. Uczulenie na kontrast nie jest częste, a groźne zaburzenia z nim związane zdarzają się coraz rzadziej. Mogą zdarzyć się także różne inne powikłania i problemy.
Koronarografia - przebieg badania
Koronarografia wykonywana jest w sali zabiegowej pracowni hemodynamiki. Pacjent znajduje się
w pozycji leżącej. Badanie rozpoczyna się od wprowadzenia igły (po uprzednim znieczuleniu miejscowym) do tętnicy udowej, promieniowej lub ramiennej. Następnie metalową igłę zamienia się
na plastikową - tzw. koszulkę naczyniową.
Przez koszulkę wprowadza się cienkie wężyki tzw. cewniki poprzez nakłutą tętnicę, aortę aż do prawej
i lewej tętnicy wieńcowej. Umiejscowienie cewników kontroluje się przy pomocy prześwietlenia rentgenowskiego. Poprzez cewniki wstrzykuje się tzw. kontrast. Koszulkę usuwa się po badaniu lub rzadziej po upływie kilku godzin. W przypadku braku możliwości wprowadzenia cewników do naczyń wieńcowych można wstrzyknąć większą objętość kontrastu do aorty - czyli wykonać tzw aortografię, aby uwidocznić nieselektywnie naczynia wieńcowe.
Po badaniu wykonanym z tętnicy udowej wskazane jest leżenie płasko na plecach przez 6 godzin, aby nakłuta tętnica mogła się zagoić (nie dotyczy to chorych, u których badanie wykonywano przez tętnicę promieniową czy ramienną - “z ręki”). Badanie trwa od 5 minut nawet do 1,5 godziny w przypadkach trudniejszych.
Czasami, zwłaszcza u chorych po zawale serca, badanie uzupełnia się o tzw. wentrykulografię czyli podanie kontrastu nie do tętnic, a do jamy serca w celu oceny jego kurczliwości (pracy). Dość często
w trakcie badanie wykonuje się poszerzenie zwężonej tętnicy - angioplastykę.
Po badaniu przez około tydzień należy oszczędzać nakłutą kończynę. Nie należy wykonywać forsownych wysiłków i zbyt długich marszy. Nie wolno pochylać się i wykonywać przysiadów, aby uniknąć późnego krwawienia z nakłutej tętnicy udowej.
Koronarografia - powikłania
Jest to badanie inwazyjne, a więc obarczone pewnym ryzykiem. Ryzyko to jest bardzo niewielkie,
ale wzrasta u osób w podeszłym wieku, w ciężkim stanie, z chorobami współistniejącymi takimi jak: cukrzyca, niewydolność nerek. Najczęstszym powikłaniem jest krwawienie zewnętrzne lub powstanie krwiaka (siniaka) w miejscu nakłucia tętnicy. Rzadziej powstają tzw. tętniaki rzekome. Może też dojść do czasowej lub trwałej zaburzenia funkcji nerek, udaru mózgu. W bardzo rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia dużych tętnic, zawału serca lub zatrzymania akcji serca i zgonu w trakcie badania lub krótko po nim. Uczulenie na kontrast nie jest częste, a groźne zaburzenia z nim związane zdarzają się coraz rzadziej. Mogą zdarzyć się także różne inne powikłania i problemy.
Koronarografia wykonywana jest w sali zabiegowej pracowni hemodynamiki. Pacjent znajduje się
w pozycji leżącej. Badanie rozpoczyna się od wprowadzenia igły (po uprzednim znieczuleniu miejscowym) do tętnicy udowej, promieniowej lub ramiennej. Następnie metalową igłę zamienia się
na plastikową - tzw. koszulkę naczyniową.
Przez koszulkę wprowadza się cienkie wężyki tzw. cewniki poprzez nakłutą tętnicę, aortę aż do prawej
i lewej tętnicy wieńcowej. Umiejscowienie cewników kontroluje się przy pomocy prześwietlenia rentgenowskiego. Poprzez cewniki wstrzykuje się tzw. kontrast. Koszulkę usuwa się po badaniu lub rzadziej po upływie kilku godzin. W przypadku braku możliwości wprowadzenia cewników do naczyń wieńcowych można wstrzyknąć większą objętość kontrastu do aorty - czyli wykonać tzw aortografię, aby uwidocznić nieselektywnie naczynia wieńcowe.
Po badaniu wykonanym z tętnicy udowej wskazane jest leżenie płasko na plecach przez 6 godzin, aby nakłuta tętnica mogła się zagoić (nie dotyczy to chorych, u których badanie wykonywano przez tętnicę promieniową czy ramienną - “z ręki”). Badanie trwa od 5 minut nawet do 1,5 godziny w przypadkach trudniejszych.
Czasami, zwłaszcza u chorych po zawale serca, badanie uzupełnia się o tzw. wentrykulografię czyli podanie kontrastu nie do tętnic, a do jamy serca w celu oceny jego kurczliwości (pracy). Dość często
w trakcie badanie wykonuje się poszerzenie zwężonej tętnicy - angioplastykę.
Po badaniu przez około tydzień należy oszczędzać nakłutą kończynę. Nie należy wykonywać forsownych wysiłków i zbyt długich marszy. Nie wolno pochylać się i wykonywać przysiadów, aby uniknąć późnego krwawienia z nakłutej tętnicy udowej.
Koronarografia - powikłania
Jest to badanie inwazyjne, a więc obarczone pewnym ryzykiem. Ryzyko to jest bardzo niewielkie,
ale wzrasta u osób w podeszłym wieku, w ciężkim stanie, z chorobami współistniejącymi takimi jak: cukrzyca, niewydolność nerek. Najczęstszym powikłaniem jest krwawienie zewnętrzne lub powstanie krwiaka (siniaka) w miejscu nakłucia tętnicy. Rzadziej powstają tzw. tętniaki rzekome. Może też dojść do czasowej lub trwałej zaburzenia funkcji nerek, udaru mózgu. W bardzo rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia dużych tętnic, zawału serca lub zatrzymania akcji serca i zgonu w trakcie badania lub krótko po nim. Uczulenie na kontrast nie jest częste, a groźne zaburzenia z nim związane zdarzają się coraz rzadziej. Mogą zdarzyć się także różne inne powikłania i problemy.
Koronarografia
Jest to badanie obrazujące drożność tętnic serca w czasie prześwietlenia rentgenowskiego. Tętnice zwykle są niewidoczne na zdjęciach RTG, aby je zobaczyć podaje się do nich specjalny płyn - tzw. kontrast. Koronarografia stosowana jest najczęściej w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, rzadziej w innych schorzeniach.
Koronarografia wykonywana jest nie tylko w celu postawienia właściwego rozpoznania, ale przede wszystkim w celu zaplanowania leczenia zabiegowego: angioplastyki lub “by-passów”. Koronarografia wiąże się z 1 - 2 dniowym pobytem w szpitalu.
Koronarografia - kwalifikacja do badania
·Do koronarografii powinien pacjenta zakwalifikować lekarz.
·Koronarografia nie jest wykonywana u wszystkich ludzi ze stwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.
·Na podstawie oceny nasilenia dolegliwości chorego, czynników ryzyka, wyników badań nieinwazyjnych (EKG, test wysiłkowy, ECHO serca) oraz możliwości technicznych i ogólnego stanu zdrowia, kwalifikuje się pacjenta do koronarografii lub nie.
·Lekarz ocenia także ewentualne przeciwwskazania do koronarografii.
Koronarografia - przygotowanie do planowego badania
·Przed każdym badaniem inwazyjnym i zabiegiem, z wyjątkiem sytuacji ratujących życie, warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). Warto się szczepić, nawet jeśli się nie choruje. Jest to szczególnie ważne w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
·Należy oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię, kreatyninę, badanie ogólne moczu. W większości przypadków powinno wcześniej wykonać się badanie ECHO serca. W niektórych przypadkach trzeba ocenić funkcję tarczycy lub wykonać RTG klatki piersiowej.
·Wszyscy chorzy, o ile nie ma przeciwwskazań, powinni przyjmować co najmniej na tydzień przed badaniem aspirynę łącznie z klopidogrelem lub tiklopidyną, ponieważ istnieje możliwość wykonania angioplastyki w trakcie jednego zabiegu, jeśli wcześniej zastosowano takie leczenie.
·W porozumieniu z lekarzem, na kilka dni przed badaniem należy odstawić niektóre leki - np. leki przeciwkrzepliwe, tj, acenokumarol lub warfarynę, czy metforminę - lek stosowany w cukrzycy.
·W dniu badania należy być na czczo i mieć dokładnie wygolone obie pachwiny, należy usunąć lakier
z paznokci. Pacjenta obowiązuje toaleta poranna.
·Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta ( w przeddzień badania).
Jest to badanie obrazujące drożność tętnic serca w czasie prześwietlenia rentgenowskiego. Tętnice zwykle są niewidoczne na zdjęciach RTG, aby je zobaczyć podaje się do nich specjalny płyn - tzw. kontrast. Koronarografia stosowana jest najczęściej w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, rzadziej w innych schorzeniach.
Koronarografia wykonywana jest nie tylko w celu postawienia właściwego rozpoznania, ale przede wszystkim w celu zaplanowania leczenia zabiegowego: angioplastyki lub “by-passów”. Koronarografia wiąże się z 1 - 2 dniowym pobytem w szpitalu.
Koronarografia - kwalifikacja do badania
·Do koronarografii powinien pacjenta zakwalifikować lekarz.
·Koronarografia nie jest wykonywana u wszystkich ludzi ze stwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.
·Na podstawie oceny nasilenia dolegliwości chorego, czynników ryzyka, wyników badań nieinwazyjnych (EKG, test wysiłkowy, ECHO serca) oraz możliwości technicznych i ogólnego stanu zdrowia, kwalifikuje się pacjenta do koronarografii lub nie.
·Lekarz ocenia także ewentualne przeciwwskazania do koronarografii.
Koronarografia - przygotowanie do planowego badania
·Przed każdym badaniem inwazyjnym i zabiegiem, z wyjątkiem sytuacji ratujących życie, warto wykonać szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). Warto się szczepić, nawet jeśli się nie choruje. Jest to szczególnie ważne w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
·Należy oznaczyć grupę krwi i wykonać podstawowe badania: morfologię, kreatyninę, badanie ogólne moczu. W większości przypadków powinno wcześniej wykonać się badanie ECHO serca. W niektórych przypadkach trzeba ocenić funkcję tarczycy lub wykonać RTG klatki piersiowej.
·Wszyscy chorzy, o ile nie ma przeciwwskazań, powinni przyjmować co najmniej na tydzień przed badaniem aspirynę łącznie z klopidogrelem lub tiklopidyną, ponieważ istnieje możliwość wykonania angioplastyki w trakcie jednego zabiegu, jeśli wcześniej zastosowano takie leczenie.
·W porozumieniu z lekarzem, na kilka dni przed badaniem należy odstawić niektóre leki - np. leki przeciwkrzepliwe, tj, acenokumarol lub warfarynę, czy metforminę - lek stosowany w cukrzycy.
·W dniu badania należy być na czczo i mieć dokładnie wygolone obie pachwiny, należy usunąć lakier
z paznokci. Pacjenta obowiązuje toaleta poranna.
·Bardzo ważne jest odpowiednie nawodnienie pacjenta ( w przeddzień badania).
Koronarografia - dalsze decyzje po badaniu
· W zależności od zaawansowania choroby proponuje się leczenie zabiegowe lub zachowawcze (tabletki).
· W przypadku stwierdzenia prawidłowego obrazu tętnic wieńcowych w koronarografii wyklucza się chorobę wieńcową jako przyczynę dolegliwości dławicowych i należy szukać innej ich przyczyny.
Źródło: kardioserwis.pl
· W zależności od zaawansowania choroby proponuje się leczenie zabiegowe lub zachowawcze (tabletki).
· W przypadku stwierdzenia prawidłowego obrazu tętnic wieńcowych w koronarografii wyklucza się chorobę wieńcową jako przyczynę dolegliwości dławicowych i należy szukać innej ich przyczyny.
Źródło: kardioserwis.pl
Koronarografia - dalsze decyzje po badaniu
· W zależności od zaawansowania choroby proponuje się leczenie zabiegowe lub zachowawcze (tabletki).
· W przypadku stwierdzenia prawidłowego obrazu tętnic wieńcowych w koronarografii wyklucza się chorobę wieńcową jako przyczynę dolegliwości dławicowych i należy szukać innej ich przyczyny.
Źródło: kardioserwis.pl
· W zależności od zaawansowania choroby proponuje się leczenie zabiegowe lub zachowawcze (tabletki).
· W przypadku stwierdzenia prawidłowego obrazu tętnic wieńcowych w koronarografii wyklucza się chorobę wieńcową jako przyczynę dolegliwości dławicowych i należy szukać innej ich przyczyny.
Źródło: kardioserwis.pl
Angioplastyka wieńcowa
Jest zabiegiem inwazyjnym mającym na celu udrożnienie zatkanych tętnic lub ich poszerzenie w miejscu ciasnych zwężeń, utrudniających dopływ krwi do serca. Decyzję o konieczności wykonania angioplastyki wieńcowej podejmuje się na podstawie wyniku koronarografii - albo bezpośrednio
po tym badaniu, albo - jeśli jest to konieczne - po przygotowaniu pacjenta. Wówczas konieczny
jest ponowny pobyt w szpitalu.
Z reguły, jeśli to możliwe, wykonujemy zabieg angioplastyki wieńcowej bezpośrednio po koronarografii, jako kontynuację tego samego zabiegu. Dlatego m. in. tak ważne jest precyzyjne przygotowanie pacjenta do koronarografii. W przypadku stwierdzenia jednego lub więcej tzw. istotnych zwężeń tętnicy, tj. utrudniających dopływ krwi do serca podejmowana jest decyzja
o dalszym leczeniu - o leczeniu za pomocą angioplastyki wieńcowej - jeśli jest to technicznie możliwe
i nie pociąga za sobą dużego ryzyka dla pacjenta.
Inną metodą jest leczenie operacyjne za pomocą wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych, tzw bypassów. W określonych przypadkach stosuje się również intensyfikację leczenia zachowawczego.
Zabieg angioplastyki wieńcowej polega na wprowadzeniu w miejsce ciasnego zwężenia balonu, który następnie rozpręża się pod kontrolą obrazu rtg do wysokich ciśnień (nawet powyżej 20 atmosfer!). W wielu przypadkach poszerzone miejsce zabezpiecza się wszczepieniem tzw. stentu - protezy naczyniowej wykonanej ze stopów metali, zapobiegającej ponownemu zwężeniu. W razie potrzeby stosuje się również stenty dodatkowo uwalniające leki zapobiegające ponownemu zarastaniu tętnicy. Po zabiegu pacjent najczęściej wraca bezpośrednio na salę w Oddziale Kardiologii.
Jest zabiegiem inwazyjnym mającym na celu udrożnienie zatkanych tętnic lub ich poszerzenie w miejscu ciasnych zwężeń, utrudniających dopływ krwi do serca. Decyzję o konieczności wykonania angioplastyki wieńcowej podejmuje się na podstawie wyniku koronarografii - albo bezpośrednio
po tym badaniu, albo - jeśli jest to konieczne - po przygotowaniu pacjenta. Wówczas konieczny
jest ponowny pobyt w szpitalu.
Z reguły, jeśli to możliwe, wykonujemy zabieg angioplastyki wieńcowej bezpośrednio po koronarografii, jako kontynuację tego samego zabiegu. Dlatego m. in. tak ważne jest precyzyjne przygotowanie pacjenta do koronarografii. W przypadku stwierdzenia jednego lub więcej tzw. istotnych zwężeń tętnicy, tj. utrudniających dopływ krwi do serca podejmowana jest decyzja
o dalszym leczeniu - o leczeniu za pomocą angioplastyki wieńcowej - jeśli jest to technicznie możliwe
i nie pociąga za sobą dużego ryzyka dla pacjenta.
Inną metodą jest leczenie operacyjne za pomocą wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych, tzw bypassów. W określonych przypadkach stosuje się również intensyfikację leczenia zachowawczego.
Zabieg angioplastyki wieńcowej polega na wprowadzeniu w miejsce ciasnego zwężenia balonu, który następnie rozpręża się pod kontrolą obrazu rtg do wysokich ciśnień (nawet powyżej 20 atmosfer!). W wielu przypadkach poszerzone miejsce zabezpiecza się wszczepieniem tzw. stentu - protezy naczyniowej wykonanej ze stopów metali, zapobiegającej ponownemu zwężeniu. W razie potrzeby stosuje się również stenty dodatkowo uwalniające leki zapobiegające ponownemu zarastaniu tętnicy. Po zabiegu pacjent najczęściej wraca bezpośrednio na salę w Oddziale Kardiologii.
Angioplastyka wieńcowa
Jest zabiegiem inwazyjnym mającym na celu udrożnienie zatkanych tętnic lub ich poszerzenie w miejscu ciasnych zwężeń, utrudniających dopływ krwi do serca. Decyzję o konieczności wykonania angioplastyki wieńcowej podejmuje się na podstawie wyniku koronarografii - albo bezpośrednio
po tym badaniu, albo - jeśli jest to konieczne - po przygotowaniu pacjenta. Wówczas konieczny
jest ponowny pobyt w szpitalu.
Z reguły, jeśli to możliwe, wykonujemy zabieg angioplastyki wieńcowej bezpośrednio po koronarografii, jako kontynuację tego samego zabiegu. Dlatego m. in. tak ważne jest precyzyjne przygotowanie pacjenta do koronarografii. W przypadku stwierdzenia jednego lub więcej tzw. istotnych zwężeń tętnicy, tj. utrudniających dopływ krwi do serca podejmowana jest decyzja
o dalszym leczeniu - o leczeniu za pomocą angioplastyki wieńcowej - jeśli jest to technicznie możliwe
i nie pociąga za sobą dużego ryzyka dla pacjenta.
Inną metodą jest leczenie operacyjne za pomocą wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych, tzw bypassów. W określonych przypadkach stosuje się również intensyfikację leczenia zachowawczego.
Zabieg angioplastyki wieńcowej polega na wprowadzeniu w miejsce ciasnego zwężenia balonu, który następnie rozpręża się pod kontrolą obrazu rtg do wysokich ciśnień (nawet powyżej 20 atmosfer!). W wielu przypadkach poszerzone miejsce zabezpiecza się wszczepieniem tzw. stentu - protezy naczyniowej wykonanej ze stopów metali, zapobiegającej ponownemu zwężeniu. W razie potrzeby stosuje się również stenty dodatkowo uwalniające leki zapobiegające ponownemu zarastaniu tętnicy. Po zabiegu pacjent najczęściej wraca bezpośrednio na salę w Oddziale Kardiologii.
Jest zabiegiem inwazyjnym mającym na celu udrożnienie zatkanych tętnic lub ich poszerzenie w miejscu ciasnych zwężeń, utrudniających dopływ krwi do serca. Decyzję o konieczności wykonania angioplastyki wieńcowej podejmuje się na podstawie wyniku koronarografii - albo bezpośrednio
po tym badaniu, albo - jeśli jest to konieczne - po przygotowaniu pacjenta. Wówczas konieczny
jest ponowny pobyt w szpitalu.
Z reguły, jeśli to możliwe, wykonujemy zabieg angioplastyki wieńcowej bezpośrednio po koronarografii, jako kontynuację tego samego zabiegu. Dlatego m. in. tak ważne jest precyzyjne przygotowanie pacjenta do koronarografii. W przypadku stwierdzenia jednego lub więcej tzw. istotnych zwężeń tętnicy, tj. utrudniających dopływ krwi do serca podejmowana jest decyzja
o dalszym leczeniu - o leczeniu za pomocą angioplastyki wieńcowej - jeśli jest to technicznie możliwe
i nie pociąga za sobą dużego ryzyka dla pacjenta.
Inną metodą jest leczenie operacyjne za pomocą wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych, tzw bypassów. W określonych przypadkach stosuje się również intensyfikację leczenia zachowawczego.
Zabieg angioplastyki wieńcowej polega na wprowadzeniu w miejsce ciasnego zwężenia balonu, który następnie rozpręża się pod kontrolą obrazu rtg do wysokich ciśnień (nawet powyżej 20 atmosfer!). W wielu przypadkach poszerzone miejsce zabezpiecza się wszczepieniem tzw. stentu - protezy naczyniowej wykonanej ze stopów metali, zapobiegającej ponownemu zwężeniu. W razie potrzeby stosuje się również stenty dodatkowo uwalniające leki zapobiegające ponownemu zarastaniu tętnicy. Po zabiegu pacjent najczęściej wraca bezpośrednio na salę w Oddziale Kardiologii.
PRZYJĘCIE DO SZPITALA DO PLANOWEGO ZABIEGU
Co zabrać do szpitala idąc na planoway zabieg koronarografii ?
·aktualny dowód ubezpieczenia,
·skierownanie do szpitala od lekarza rodzinnego,
·dokumentację medyczną (karty wypisowe, EKG, wyniki badań testu wysiłkowego, Echo serca),
·spis ostatnio przyjmowanych leków.
WAŻNE INFORMACJE:
·przed zabiegiem należy przyjmować dotychczas stosowane leki. Nie wolno odstawić Aspiryny.
·w dniu zabiegu nie należy przyjmować: insuliny, leków doustnych p/cukrzycowych.
·Przed zabiegiem lekarz prowadzacy powinien odstawić Acenokumarol. Wykonanie zabiegu
na pełnym leczeniu Acenokumarolem jest niebezpieczne. Lekarz prowadzący zamienia Aceokumarol na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie na 3 dni przed planowanym zabiegiem.
·rano nie należy już przyjmować posiłku, należy pić płyny (woda czysta niegazowana)
·przyjąć poranne leki
·przed zabiegiem należy przygotować ok. 1,5 litra wody niegazowanej.
PRZYJĘCIE DO SZPITALA DO PLANOWEGO ZABIEGU
Co zabrać do szpitala idąc na planoway zabieg koronarografii ?
·aktualny dowód ubezpieczenia,
·skierownanie do szpitala od lekarza rodzinnego,
·dokumentację medyczną (karty wypisowe, EKG, wyniki badań testu wysiłkowego, Echo serca),
·spis ostatnio przyjmowanych leków.
WAŻNE INFORMACJE:
·przed zabiegiem należy przyjmować dotychczas stosowane leki. Nie wolno odstawić Aspiryny.
·w dniu zabiegu nie należy przyjmować: insuliny, leków doustnych p/cukrzycowych.
·Przed zabiegiem lekarz prowadzacy powinien odstawić Acenokumarol. Wykonanie zabiegu
na pełnym leczeniu Acenokumarolem jest niebezpieczne. Lekarz prowadzący zamienia Aceokumarol na heparynę drobnocząsteczkową podawaną podskórnie na 3 dni przed planowanym zabiegiem.
·rano nie należy już przyjmować posiłku, należy pić płyny (woda czysta niegazowana)
·przyjąć poranne leki
·przed zabiegiem należy przygotować ok. 1,5 litra wody niegazowanej.